Τα τελευταία πολλά χρόνια, με την συνεχή μείωση του προσωπικού στα καταστήματα και το κλείσιμο των καταστημάτων. Την απαξίωση των συναδέλφων στα καταστήματα που φρόντιζαν με τις γνώσεις τους και με αίσθημα ευθύνης και ενδιαφέροντος για τις τραπεζικές ανάγκες των πελατών. Πελάτες και προσωπικό καταστημάτων, έχουν φτάσει στα όρια τους.

Στον βωμό της επίτευξης των στόχων πωλήσεων, οι συνάδελφοι που φρόντιζαν για την ομαλή λειτουργία της Τράπεζας και την ικανοποίηση των πελατών για την καθημερινή τραπεζική, βρέθηκαν στο στόχαστρο. Αξιολογήθηκαν με 1, δέχθηκαν και δέχονται ψυχολογικές πιέσεις, πολλές φορές ακόμα και κακοποιητικές συμπεριφορές, από Διευθυντές, Περιφερειακούς κλπ. Πολλοί έφυγαν ή εκδιώχθηκαν από την Τράπεζα, πολλοί θέλουν να φύγουν.

Αλλά αφού η Τράπεζα έχτισε το μοντέλο ή καλύτερα την κουλτούρα της μη εξυπηρετησης του πελάτη. Αποδεκάτισε το προσωπικό με αποτέλεσμα ο πελάτης να μην μπορεί να βρει ραντεβού σε λογικό χρονικό διάστημα ούτε με φανουρόπιτα. Προώθησε και προωθεί σε καίριες θέσεις ανθρώπους που γνωρίζει καλά τις συμπεριφορές και πρακτικές τους σε ότι αφορά τα παραπάνω. Τώρα, ρίχνει την ευθύνη της μη εξυπηρέτησης των πελατών στο προσωπικό. Όταν στην πυξίδα του καταστήματος, υπάρχει αυτός ο δείκτης, σημαίνει ότι το πρόβλημα που δημιούργησε η ίδια η Τράπεζα με τις επιλογές της, το μεταθέτει στους υπαλλήλους, και ιδιαίτερα στους UBE και UBO.

Το πρόβλημα το δημιούργησε η Τράπεζα, και πρέπει να το λύσει η Τράπεζα. Με τον απαραίτητο αριθμό εργαζομένων ώστε να είναι δυνατή η εξυπηρέτηση των πελατών, και με την αναγνώριση της τεράστιας αξίας που δίνει σε μια τράπεζα η τραπεζική γνώση και η ικανοποίηση των πελατών στις αναγκαστικές συναλλαγές τους με την Τράπεζα. Και μια ειλικρινή συγνώμη βέβαια σε όσες και όσους έχει απαξιώσει μέχρι σήμερα, παραγνωρίζοντας την ουσιαστική τους συνεισφορά στην Τράπεζα.